Toen ik klein was — in de tijd van Pinochet — leefde ik in twee parallelle werelden. De ene met mijn ouders, op de nonnenschool, en de andere op straat, met mijn hartsvriendinnen.
Tijdens mijn jeugd leerde ik, tegen de politieke achtergrond van de dictatuur, maar ook, en vooral, thuis, om bang te zijn, te zwijgen en een gretige en bedreven waarneemster te worden van signalen, van nuances. Van subtiele veranderingen die me waarschuwden wanneer ik moest verdwijnen, me verstoppen, zwijgen of liegen. Instemmend knikken, als een lief en gehoorzaam meisje.
Ik hoorde mijn moeder keer op keer tegen me zeggen dat de onderwerpen die aan tafel werden besproken veel te ingewikkeld voor mij waren. Dat ze niet voor mij bedoeld waren. Dat ik ze nooit zou begrijpen.
Wat zij niet wist, was dat mijn ogen en gedachten, terwijl ze tegen me sprak, eindeloze verbanden legden en oneindige universums creëerden. Zonder ophouden. Als een hyperkinetisch wezen, maar dan zonder lichaam.
In het straatleven was het echter precies het tegenovergestelde. Zonder mijn moeder bij me voelde ik me vrij. Die oneindige stroom van gedachten kwam tot uitdrukking in mijn lichaam, in mijn verlangen om te rennen, om te lachen, om te praten, om met mijn geliefde vriendinnen te zijn, die mijn familie waren.
Dus bleef ik hyperkinetisch, maar nu ook met mijn lichaam. Met die onweerstaanbare drang om te bewegen. Om te voelen dat ik, ondanks alles wat ze tegen me konden zeggen, leefde.
Mijn gedachten vormden altijd het vertrekpunt van mijn levensdrang. Verbindingen die met de tijd van vlees en bloed werden. Ze veranderden in ideeën, impulsen, beslissingen, creatieve processen, eindeloze twijfels, veranderingen van baan, het verhuizen naar een ander land.
Ik heb er veel onder geleden dat ik zo was. Ik wilde iemand anders zijn, een rustige, conventionele vrouw worden. Een vrouw die gelukkig kon zijn door gewoon thuis te blijven. Iemand die niet meer zo veel hoefde te bewegen.
Maar ik kon het niet.
Vandaag, met een halve eeuw in mijn lijf en, ironisch genoeg, wat meer rust in mezelf, verklaar ik met trots dat ik een hyperkinetische vrouw ben.
Omdat ik op dit moment van mijn leven niet meer twee levens nodig heb.
Meestal ben ik niet meer bang om te zijn wie ik ben. Ik voel me niet langer schuldig of alsof er iets mis met me is. En dat wil ik graag delen.
En via deze blog wil ik mijn hyperkinetische bewegingen verkennen en delen: zonder schuldgevoel en zonder beperkingen. Alleen door bewuste keuzes te maken en rustig vooruit te gaan wanneer mijn lichaam, mijn ziel en de liefde voor de mensen die ik en het meest waardeer dat nodig hebben.
Welkom op deze blog. Je vindt hier van alles wat.